Ο Λουίς ντε λα Φουέντε, χρησιμοποιώντας το αγαπημένο του 4-2-3-1, αποδεικνύει την ικανότητά του να προσαρμόζει τα πλάνα του ανάλογα με τον εκάστοτε αντίπαλο, διατηρώντας αναλλοίωτη την αγωνιστική ταυτότητα της Ισπανίας. Με αυτή την τακτική προσέγγιση κατάφερε να εξουδετερώσει επιθετικά τη Γαλλία στον ημιτελικό, υποχρεώνοντας σε «αφλογιστία» την πιο θεαματική ομάδα του τουρνουά μέχρι εκείνη τη στιγμή.

Σε ένα απόλυτα ισορροπημένο παιχνίδι, η «Φούρια Ρόχα» μοιράστηκε την κατοχή (49%-51%) και τις τελικές (10-10) με τους Γάλλους, οι οποίοι είχαν ελαφρύ προβάδισμα στις προσπάθειες εντός εστίας (3 έναντι 2) και στα κόρνερ (7 έναντι 1). Η ειδοποιός διαφορά όμως ήταν η αποτελεσματικότητα, με τους Ισπανούς να μετουσιώνουν σε γκολ τις δύο από τις τρεις μεγάλες ευκαιρίες που δημιούργησαν.

Όσον αφορά τα πρόσωπα, το αρχικό σχήμα μοιάζει ξεκάθαρο, με τον Φαμπιάν Ρουίθ να διατηρεί το προβάδισμα για να αποτελέσει τον παρτενέρ του Ρόδρι στον άξονα.

Ο Λιονέλ Σκαλόνι επιβεβαιώνει διαρκώς τη φήμη ενός εκ των πλέον ευέλικτων τεχνικών, έχοντας δημιουργήσει ένα άκρως μαχητικό σύνολο που παίζει στα όρια του φάουλ. Αυτή τη φορά, ο προβληματισμός του εστιάζεται κυρίως στα μετόπισθεν, καθώς η ομάδα του αναμένεται να στερηθεί την κατοχή της μπάλας για μεγάλα διαστήματα, γεγονός που απαιτεί άμεση ανασταλτική προσαρμογή για την αναχαίτιση των αντίπαλων κυμάτων επίθεσης.

Το πλάνο επιτάσσει απόλυτη συνοχή ανάμεσα στις γραμμές, με τους πλάγιους μπακ να καλούνται να επαναλάβουν τις εξαιρετικές και πειθαρχημένες εμφανίσεις που πραγματοποίησαν κόντρα στην Αγγλία. Στο δημιουργικό κομμάτι, μπορεί ο Λιονέλ Μέσι να παραμένει ο απόλυτος σημαιοφόρος, ωστόσο η «αλμπισελέστε» παίρνει πολύτιμες βοήθειες από μια πλειάδα ποιοτικών παικτών (Μακ Άλιστερ, Λαουτάρο, Ένσο, Χουλιάν Άλβαρες), οι οποίοι προσφέρουν λύσεις και προσωπικότητα.

Με αυτό το κράμα σκληράδας και ταλέντου, η Αργεντινή συνεχίζει να εκπέμπει τον ακλόνητο αέρα της Παγκόσμιας Πρωταθλήτριας.