Η οικογένεια του ΠΑΟΚ βρέθηκε για ακόμη μία χρονιά στα Τέμπη, τιμώντας τη μνήμη των έξι φίλων του Δικεφάλου που έχασαν τη ζωή τους πριν από 27 χρόνια. Παρουσία κόσμου και εκπροσώπων όλων των τμημάτων του συλλόγου, πραγματοποιήθηκε το ετήσιο μνημόσυνο σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης.
Η 4η Οκτωβρίου αποτελεί μία ημερομηνία που έχει σημαδέψει για πάντα την ιστορία του ΠΑΟΚ. Είκοσι επτά χρόνια συμπληρώθηκαν από το τραγικό δυστύχημα του 1999, όταν έξι νεαροί φίλοι της ομάδας έχασαν τη ζωή τους στα Τέμπη, επιστρέφοντας από την Αθήνα και το παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό.
Το πρωί της Κυριακής (04/10), φίλοι του Δικεφάλου συγκεντρώθηκαν ξανά στο σημείο για να τιμήσουν τον Χαράλαμπο Ζαπουνίδη, τον Δημήτριο Ανδρεαδάκη, τη Χριστίνα Τζιόβα, τον Αναστάσιο Θέμελη, τον Γεώργιο Γκανάτσιο και τον Κυριάκο Λαζαρίδη.
Το «παρών» από την πλευρά της ΠΑΕ έδωσαν οι Αντρέ Βιεϊρίνια, Άγγελος Αναστασιάδης και Δημήτρης Γιαννούλης, ενώ την ΚΑΕ εκπροσώπησε ο αντιπρόεδρος Νίκος Παπαδόπουλος. Από τον ΑΣ ΠΑΟΚ βρέθηκαν στο μνημόσυνο οι Δημοκράτης Παπαδόπουλος, Άλκης Ησαϊάδης και Βασίλης Ανατολίτης.
Στεφάνια στη μνήμη των έξι αδικοχαμένων φίλων της ομάδας κατατέθηκαν από τον ΑΣ ΠΑΟΚ, την ΠΑΕ ΠΑΟΚ, τον Ιβάν Σαββίδη, την ΚΑΕ ΠΑΟΚ και τον Τέλη Μυστακίδη. Στεφάνι κατέθεσε επίσης ο πρόεδρος της ΕΠΟ, Μάκης Γκαγκάτσης, όπως και πολλοί Σύνδεσμοι Φίλων ΠΑΟΚ.
Ο Δικέφαλος προχώρησε παράλληλα σε μία συγκινητική ενημέρωση για τη συμπλήρωση 27 χρόνων από την τραγωδία, στέλνοντας για ακόμη μία φορά το διαχρονικό μήνυμα: «Αδέρφια, ζείτε, εσείς μας οδηγείτε».
Η ενημέρωση του ΠΑΟΚ:
«Έχουν περάσει 27 χρόνια από εκείνη την αποφράδα μέρα. Κι όμως μοιάζει σαν χθες. Η μνήμη κάθε χρόνο γίνεται όλο και πιο δυνατή. Τα έξι αδέρφια μας που τόσο άδικα έφυγαν από τη ζωή παραμένουν βαθιά χαραγμένα στη μνήμη και στην καρδιά μας. Αδέρφια, ζείτε, εσείς μας οδηγείτε…
Κανείς από την οικογένεια του ΠΑΟΚ, 27 χρόνια τώρα, δεν έχει αφήσει έξι ονόματα να ξεχαστούν στο πέρασμα του χρόνου…Χαράλαμπε, Δημήτρη, Χριστίνα, Αναστάσιε, Γιώργο, Κυριάκο η αγάπη σας για τον ΠΑΟΚ σας έφερε εδώ, σας άφησε εδώ, συνέχισε παραπέρα και αποτέλεσε παράδειγμα αφοσίωσης και πίστης στα τέσσερα γράμματα για όσους κάθονται δίπλα στις θέσεις σας, θυμούνται τις εκδρομές σας και δακρύζουν όταν γυρίζουν σ΄εκείνο το μοιραίο βράδυ του Οκτώβρη του ‘99.
Η αγαπημένη συνήθεια, ο εθισμός στη λατρεία του Δικεφάλου, σας οδήγησε να ανεβείτε τις σκάλες του διώροφου πούλμαν που θα σας πήγαινε στο ΟΑΚΑ, για το ματς με τον Παναθηναϊκό, στις 3 Οκτωβρίου. Και πήγατε. Φωνάξατε, πανηγυρίσατε το γκολ του Νάγκμπε για το 1-1 και, γεμάτοι από όσα είχατε ζήσει εκείνο το βράδυ, πήρατε τις θέσεις σας για το ταξίδι της επιστροφής.Τα ξημερώματα το λεωφορείο είχε πια ησυχάσει, η κούραση ήταν μεγάλη, όπως κάθε φορά που «καταπίνατε» εκατοντάδες χιλιόμετρα σε μια μέρα, μόνο και μόνο για να είστε εκεί, δίπλα στον ΠΑΟΚ, να τού δείχνετε τι θα πει αφοσίωση, να «εκπαιδεύετε» με την αυταπάρνησή σας όποιον νέο έμπαινε στην οικογένειά μας…
Η αλλαγή του οδηγού δεν έγινε αντιληπτή, ήταν όμως μοιραία… Σε μια αδέξια προσπέραση δύο μόλις χιλιόμετρα από τα διόδια των Τεμπών, ο έλεγχος χάθηκε και το λεωφορείο του συνδέσμου Κορδελιού βρέθηκε στο κενό…Έχουν διατυπωθεί χιλιάδες «γιατί», έχουν γραφτεί χιλιάδες σελίδες αναμνήσεων από όσους έζησαν εκείνη την τραγική νύχτα…Για τον ίδιο τον ΠΑΟΚ εξάλλου η μνήμη είναι βασικό συστατικό της διατήρησης του χαρακτήρα και των αξιών που ένωσαν τόσες χιλιάδες ψυχών να φωνάζουν τα ίδια συνθήματα, να χειροκροτούν το ίδιο έμβλημα, να θυσιάζουν και να θυσιάζονται…Προστέθηκε άλλο ένα σύνθημα από τότε, παιδιά. Θα το τραγουδούσατε κι εσείς, αν δεν ήταν για εσάς: «Αδέρφια ζείτε, εσείς μας οδηγείτε…». Απερίγραπτο ρίγος… Να νιώθετε περήφανοι που εκείνη τη στιγμή γίνονται πραγματικά όλοι ένα…Πόσο παρακαλέσαμε όλοι να γυρνούσε ο χρόνος πίσω.
Όσο κι αν προσευχηθήκαμε δεν το καταφέραμε. Δεν παραιτηθήκαμε όμως. Ορκιστήκαμε ότι δεν θα αφήσουμε το χρόνο να σας προσπεράσει. Δεν σας θυμόμαστε μόνο αυτή τη μέρα. Σας θυμόμαστε και εμπνεόμαστε πάντα.Ο χρόνος σταμάτησε στις 04.10.1999… Εκείνη τη μέρα ο ΠΑΟΚ ολόκληρος θρήνησε. Από εκείνη τη μέρα ολόκληρος ο ΠΑΟΚ είναι «λειψός». Όσα κι αν πετύχουμε, όσα κι αν σας αφιερώσουμε, πάντα θα προσευχόμαστε να μπορούσατε να είστε μαζί μας…27 χρόνια μετά, η μνήμη σας παραμένει ζωντανή. Δεν σας ξεχάσαμε. Δεν θα σας ξεχάσουμε ποτέ. Και κάποια μέρα, θα είμαστε ξανά όλοι μαζί…Αδέρφια, ζείτε, εσείς μας οδηγείτε!»
