Ο Νίκολιτς μίλησε με ιδιαίτερα θερμά λόγια για όσα βιώνει στα εντός έδρας παιχνίδια της ΑΕΚ, περιγράφοντας την ατμόσφαιρα στη Νέα Φιλαδέλφεια και μια χαρακτηριστική ιστορία που έχει μείνει στο μυαλό του.
Ο Νίκολιτς παραχώρησε συνέντευξη στη Σερβία και αναφέρθηκε εκτενώς στη σύνδεση της ΑΕΚ με τη Νέα Φιλαδέλφεια, αλλά και στην ιδιαίτερη εμπειρία που ζει κάθε φορά που η ομάδα αγωνίζεται μπροστά στον κόσμο της.
Ο προπονητής της Ένωσης περιέγραψε όσα συμβαίνουν στην περιοχή αρκετές ώρες πριν από τη σέντρα, ενώ αποκάλυψε και την ιστορία μιας ηλικιωμένης φίλης της ΑΕΚ που υποδέχεται το πούλμαν της ομάδας μαζί με την οικογένειά της.
Αναλυτικά όσα δήλωσε ο Μάρκο Νίκολιτς:
«Συχνά συμβαίνουν ωραία πράγματα όταν πηγαίνουμε στο γήπεδο και μπαίνουμε στην περιοχή που ονομάζεται Νέα Φιλαδέλφεια. Βέβαια, αυτό το γνωρίζετε: όπου κι αν πας στην Ελλάδα και υπάρχει το “Νέα” ως πρόθεμα, πρόκειται για περιοχές που δημιουργήθηκαν από πρόσφυγες. Δηλαδή, “Νέα” κάτι, με το ίδιο όνομα που υπήρχε εκεί στη Μικρά Ασία.
Και όταν μπαίνεις σε αυτή την περιοχή, που είναι πραγματικά πανέμορφη, γύρω από το γήπεδο, το στάδιο είναι φανταστικό. Πόση χωρητικότητα έχει; 32.000; Άνοιξε πριν από τρία χρόνια και εκεί έγινε ο τελικός του Conference League. Είναι τρομερό γήπεδο. Λέγεται “Αγιά Σοφιά”, από την Αγία Σοφία στην Κωνσταντινούπολη.
Και όλη η περιοχή είναι καταπληκτική. Όταν περπατάς μέσα σε αυτά τα στενά, είναι όλα κίτρινα και μαύρα. Είναι αδιανόητο. Πριν από τα ματς, οι φίλοι μου πηγαίνουν εκεί, εγώ τους στέλνω πάντα από νωρίς και φτάνουν έξι, επτά, οκτώ ώρες πριν από τον αγώνα. Τα εστιατόρια, οι καφετέριες, τα μπαρ είναι όλα γεμάτα. Ο κόσμος τρώει, τραγουδάει, είναι πραγματική γιορτή.
Και καθώς πηγαίνουμε με το πούλμαν, στρίβουμε σε μια γωνία, φτάνουμε σε ένα συγκεκριμένο σημείο, και αυτό το λέω συνέχεια. Μάλιστα, έχω και βίντεο. Το τράβηξε ο βοηθός μου μέσα από το λεωφορείο.
Βγαίνει λοιπόν μια γιαγιά, σίγουρα πάνω από 70 ετών. Βγαίνει με την ποδιά του σπιτιού, σαν να άφησε την κατσαρόλα πάνω στην κουζίνα και κατεβαίνει στη γωνία. Μαζί της κατεβαίνει ο γιος της ή δεν ξέρω ακριβώς ποιος και μαζί του κατεβαίνουν περίπου τέσσερις γενιές, με τα μικρά τους παιδιά. Όλοι υποστηρίζουν την ομάδα.
Μάλιστα, σε δύο περιπτώσεις αυτή η γιαγιά ήταν στη γωνία ακόμα και με καπνογόνο! Βλέπεις συνέχεια καθώς περνάς από αυτή τη γειτονιά, όλοι κορνάρουν, βγαίνουν στα μπαλκόνια και στις βεράντες. Ειλικρινά, τώρα που το λέω, ανατριχιάζω. Τόσο πολύ απολαμβάνω κάθε εντός έδρας παιχνίδι. Είναι… είναι αδιανόητο πόσο ωραία είναι η ατμόσφαιρα».
