Μετά από πολλά χρόνια, ένας αγώνας της “γαλανόλευκης” είναι εκ των πρώτων πραγμάτων που σκέφτεται ο Έλληνας φίλαθλος όταν ξυπνάει, ανήμερα της σέντρας.
Για σχεδόν μία δεκαετία, το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα στο ποδόσφαιρο είχε απαξιωθεί πλήρως, κυρίως λόγω της τραγικής του πορείας, η οποία ήταν απόρροια των κάκιστων εξωαγωνιστικών επιλογών. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο κόσμος να πάψει να ασχολείται με αυτό, κάτι που αποτυπωνόταν σε πολλές περιστάσεις. Από μισοάδεια γήπεδα, έως τα σχόλια περί “Εθνικής Μυκόνου”. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια άρχισε να φαίνεται φως στο τούνελ.
Η αρχή έγινε στην εποχή του Τζον Φαν Τ’Σχιπ, ο οποίος έφερε μετά από χρόνια μία σταθερότητα στον πάγκο της Ελλάδας. Η συνέχεια ήρθε με τον Γκουστάβο Πογιέτ, στην θητεία του οποίου το σύνολο έγινε ομάδα, ενώ παράλληλα άρχισε να παρουσιάζει και μία καλή εικόνα στο χορτάρι. Άλλωστε, πέτυχε και σημαντικά αποτελέσματα, όπως η ισοπαλία με τη Γαλλία, ενώ πάλεψε μέχρι τέλους για την πρόκριση στο EURO 2024, έχοντας στον προκριματικό της όμιλο τους “τρικολόρ” αλλά και την Ολλανδία.
Η… εκτόξευση όμως, ήρθε με τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Το ότι ο Σέρβος είναι ένας εξαιρετικός προπονητής είναι κοινό μυστικό, δεν χρειάζεται να το αναλύσουμε. Η απόφαση της ΕΠΟ να προσφέρει τη θέση στον ικανότερο κόουτς που έχουμε δει στην Super League τα τελευταία χρόνια, ήταν εκ προοιμίου σωστή. Παράλληλα, αποδεικνύεται τέτοια και εκ του αποτελέσματος. Όχι απαραίτητα λόγω του 4Χ4 στο Nations League και της ιστορικής νίκης στο “Wembley Stadium”, αλλά κυρίως λόγω όλων των υπολοίπων στοιχείων.
Η “ομάδα” που άφησε ο Πογιέτ έγινε “ομαδάρα” πλέον, τόσο στο κλίμα εντός αυτής, όσο και στην εικόνα στο χορτάρι. Το σημαντικότερο όλων όμως, είναι η συσπείρωση του κόσμου γύρω από αυτήν. Ο Γιοβάνοβιτς είναι ικανός να επαναφέρει τη σύνδεση του Έλληνα με την Εθνική και η απόδειξη αυτού είναι το sold out των 60.000 εισιτηρίων για το ματς με την Αγγλία, μέσα σε λίγες ώρες. Είναι κοινό μυστικό πως και 100.000 κόσμο να χωρούσε το Ολυμπιακό Στάδιο, πάλι κατάμεστο θα ήταν.
Κάπως έτσι έχει δημιουργηθεί η μεγάλη ανυπομονησία για να δούμε την Εθνική να αγωνίζεται. Και όπως λέει και ο τίτλος του κειμένου, αυτό το συναίσθημα μοιάζει… περίεργο. Σχεδόν το είχαμε ξεχάσει!
Photo: www.imago-images.com
