Ο Παναθηναϊκός παρουσιάζεται μία… του ύψους και μία τους βάθους τον πρώτο ενάμιση μήνα της σεζόν, όμως αποδεικνύεται ότι το βάθος είναι πολύ μεγαλύτερο απ’ ότι αρχικώς υπολογιζόταν.
«Το πρόβλημα είναι… κάποιες παθογένειες που τις είδαμε πολλάκις πέρυσι. Μία από αυτές ήταν αμυντική αστάθεια, την οποία ανέδειξε το κακό ματσάρισμα με τους παίκτες της Μπότεφ στα φτερά. Μία άλλη ήταν τα παιδαριώδη λάθη που δίνουν μονίμως σημαντικές ευκαιρίες στον αντίπαλο. Η τρίτη ήταν η αδυναμία -ανά διαστήματα- στο τελείωμα πολύ καλών φάσεων». Αυτά τα λέγαμε στις 26 Ιουλίου, μετά το πρώτο ματς με την Μπότεφ Πλόβντιβ για τα προκριματικά του Europa League στο Ολυμπιακό Στάδιο.
Η τότε εικόνα, κόντρα σε μία -ομολογουμένως- πολύ κατώτερη ομάδα, θα μπορούσε και να μοιάζει με όαση, αν τη συγκρίνουμε με την αντίστοιχη του Παναθηναϊκού στη Stoiximan Super League. Αν μετά το πρώτο επίσημο ματς είναι λογικό να μην λειτουργούν πολλά πράγματα σωστά, μετά το 9ο δεν γίνεται να παρουσιάζονται όλο και χειρότερες εμφανίσεις στο χορτάρι.
Ο Ντιέγκο Αλόνσο είχε δώσει αρκετές υποσχέσεις κατά την παρουσίασή του. Aμεσότητα στην πίεση όταν χάνεται η μπάλα, αμεσότητα στις επιθέσεις μετά από κλεψίματα, έμφαση στις μακρινές μπαλιές, διαρκή τρεξίματα, αλληλοκαλύψεις κι όχι μόνο. Όλα αυτά ακούγονται υπέροχα στα λόγια και σίγουρα δεν είναι εύκολο να φανούν άμεσα στον αγωνιστικό χώρο. Ωστόσο, το πρόβλημα εν προκειμένω είναι πως η ομάδα του Ουρουγουανού δεν δείχνει τίποτα απ’ όλα αυτά ούτε κατ’ ελάχιστο. Παράλληλα, βγάζει κι άλλα αρνητικά, όπως η τραγική διαχείριση των στατικών φάσεων του αντιπάλου, αλλά και η αδιανόητη αδυναμία να παίξει με την μπάλα στα πόδια.
«Ξέρω τι φταίει αλλά δεν είναι σωστός ο χώρος για να το πω» δήλωσε ο προπονητής των Αθηναίων, μετά την τραγική εμφάνιση απέναντι στην Athens Kallithea. Εμείς ευχόμαστε πραγματικά να ισχύει αυτό, διότι διαφορετικά το πρόβλημα θα αποδειχθεί ακόμα μεγαλύτερο απ’ ότι νομίζει κανείς τη δεδομένη χρονική στιγμή.
Για να είμαστε ακριβείς, ο Αλόνσο έως τώρα δεν έχει παρουσιάσει απολύτως τίποτα. Φυσικά το πρόβλημα δεν είναι τα αποτελέσματα, διότι είναι λογικό μία ομάδα στο “χτίσιμό” της να κάνει γκέλες. Ωστόσο, εδώ δεν διακρίνεται κάποιο “χτίσιμο”. Ο Παναθηναϊκός δεν μοιάζει να προσπαθεί να παίξει κάτι, αλλά να δυσκολεύεται. Αντιθέτως, μοιάζει να μην έχει κανένα απολύτως πλάνο, να μην διαβάζει τους αντιπάλους του (ή να τους διαβάζει λάθος) και να βασίζεται αποκλειστικά στην ποιότητα των παικτών του.
Μπορεί τα παραπάνω να μπορούν να λειτουργήσουν σε δύο νοκ άουτ αγώνες, όπως εκείνοι με τον Άγιαξ και τη Λανς. Άλλωστε είδαμε πως η ποιότητα των Ντραγκόφσκι και Τετέ παραλίγο να αποκλείσει τον Αίαντα, ενώ αυτή η δυάδα μαζί με τον Πελίστρι επικράτησε των Γάλλων. Σε ένα πρωτάθλημα 32 αγώνων όμως, κάτι τέτοιο δεν μπορεί να συμβεί.
Δεν είναι υπερβολή να πούμε πως δίχως τον Μπαρτλομιέι Ντραγκόφσκι, ή έστω αν ο Πολωνός ήταν απλώς καλός στη δουλειά του, ο Παναθηναϊκός αυτήν τη στιγμή θα ήταν εκτός Ευρώπης, θα είχε από 0 έως 1 βαθμό στο πρωτάθλημα και θα είχε χαιρετήσει τον βασικό του στόχο πριν ξεκινήσει ο Σεπτέμβρης. Φυσικά, μαζί με όλα αυτά θα έψαχνε και προπονητή.
Η πρόκριση επί της Λανς δίνει -πιθανότατα- ένα αβαντάζ χρόνου στον Αλόνσο. Ο Ουρουγουανός οφείλει να το εκμεταλλευτεί άμεσα και να παρουσιάσει μία φυσιολογική ποδοσφαιρική ομάδα που κάνει έστω τα βασικά. Άλλωστε, το πρόγραμμα που ακολουθεί είναι… φωτιά για το “τριφύλλι”, που μετά τη διακοπή των Εθνικών Ομάδων πάει κατευθείαν στην Τούμπα για να παίξει με τον πρωτοπόρο ΠΑΟΚ.
