Ο Μίλτος Τεντόγλου κατέκτησε για άλλη μια φορά το σπουδαιότερο αθλητικό βραβείο που υπάρχει. Ο χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο. Ωστόσο, παρά τη γενικότερη χαρά που -προφανώς- έχει για το συγκεκριμένο επίτευγμα, σίγουρα δεν είναι απόλυτα ικανοποιημένος.
Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Μιλάμε για τον κορυφαίο άλτη του πλανήτη. Για έναν από τους κορυφαίους αθλητές όλων των εποχών. Για έναν αγωνιστή που κυριαρχεί στο κορυφαίο επίπεδο όσο πολύ λίγοι στην ιστορία. Όλα τα παραπάνω θα ήταν από μόνα τους κάτι παραπάνω από ικανά για να κάνουν τον οποιοδήποτε συνάδελφό του τρισευτυχισμένο. Για τον Γρεβενιώτη όμως δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Τουλάχιστον όχι στον απόλυτο βαθμό.
Μπορεί αυτό να φαίνεται περίεργο, αλλά ταυτόχρονα είναι και λογικό. Ο λόγος είναι πολύ απλός. Ο Τεντόγλου τα έχει κατακτήσει όλα. Κάθε πιθανή κορυφή. Στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, στον κόσμο. Στον ανοιχτό στίβο, αλλά και στον κλειστό. Μάλιστα, σχεδόν όλα αυτά τα έχει κάνει… δύο (!) φορές. Επομένως, δεν μοιάζει παράλογο να μην τρέφεται πλέον αποκλειστικά από την άνοδο στο υψηλότερο σκαλί του εκάστοτε βάθρου. Για τη συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων δεν βγάζει νόημα, όμως στο μυαλό του Μίλτου είναι ξεκάθαρο.
Στα 26 του χρόνια, δεν του αρκεί πια το να κερδίζει μονάχα τους αγώνες. Θέλει να το κάνει με τον… δικό του τρόπο. Ουσιαστικά, ο σκοπός του είναι να κάνει το κοινό να… σηκώνεται από τη θέση του. Να αναγκάζει όσους τον βλέπουν να τραβούν τα μαλλιά τους. Να λένε “τι έκανε πάλι ο άνθρωπος;”.
Πολλές φορές όλα αυτά είναι πιο σημαντικά ακόμη κι από ένα μετάλλιο που έχεις ήδη κατακτήσει. Διότι αυτά… μένουν στον απλό άνθρωπο που παρακολουθεί. Τα συναισθήματα, ο θαυμασμός, το θέαμα. Το “ουάου” που λέει, υπό καθεστώς έκπληξης για αυτό που αντικρίζει.
Για αυτούς τους λόγους -και κάποιους άλλους- βλέπουμε συνεχώς από τον Τεντόγλου δηλώσεις που κάνουν αρκετούς να αναρωτιούνται. Ναι, μόλις έχει κατακτήσει χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο, αλλά δεν έφερε μια μεγάλη επίδοση. Βασικά, δεν έφερε μια επίδοση που είναι μεγάλη στο δικό του μυαλό, διότι τα 8 μέτρα και 48 εκατοστά σίγουρα δεν είναι λίγα. Αλλά θέλει κάτι περισσότερο. Για παράδειγμα, το πανελλήνιο ρεκόρ.
Είναι δεδομένο ότι θα το σπάσει κάποια στιγμή. Όταν το κάνει, θα είναι πιο χαρούμενος απ’ ότι ήταν το βράδυ της Τρίτης στο Παρίσι. Έπειτα, θα θέλει κάτι ακόμα μεγαλύτερο και αυτό θα συνεχίζεται έως ότου αποφασίσει να σταματήσει. Άλλωστε, όπως ο ίδιος είπε, προτιμά να χάσει ενώ έχει κάνει άλμα στα 8 μέτρα και 70 εκατοστά, παρά να κερδίσει με άλμα στα 8 μέτρα και 30 εκατοστά. Αυτό τον τιμά, αλλά παράλληλα δείχνει πως πλέον βρίσκεται σε… άλλο επίπεδο. Τόσο αγωνιστικά, όσο και πνευματικά!
