Δεκαέξι χρόνια ήταν πάρα πολλά. Τόσα έτη είχε η Εθνική Ομάδα μπάσκετ να λάβει μέρος σε Ολυμπιακούς Αγώνες, τη μοναδική διοργάνωση που δεν έχει κατακτήσει ποτέ ούτε χάλκινο μετάλλιο σε επίπεδο ανδρών.
Για μερικά βράδια στο “Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας” όλα θύμιζαν… Επίσημη Αγαπημένη. Η διεξαγωγή μίας σημαντικής διοργάνωσης στην Ελλάδα, η συσπείρωση γύρω από το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα και φυσικά η απόδοση της ίδιας της ομάδας. Έχοντας… ξεχάσει την τοξικότητα των τελικών της Basket League, όλα κύλησαν όπως έπρεπε σε κάθε επίπεδο.
Έτσι, οι παίκτες του Βασίλη Σπανούλη θα παίξουν στους πρώτους τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Το τι σημαίνει έστω και η συμμετοχή στη σπουδαιότερη αθλητική διοργάνωση της ανθρωπότητας δεν χρειάζεται να το αναλύσουμε. Έχει σχολιαστεί όπως πρέπει από εκατοντάδες σπουδαίες προσωπικότητες. Παράλληλα, υπάρχουν και εικόνες που ισούνται με χίλιες λέξεις, όπως η παρακάτω.
Για τον Γιάννη Αντετοκούνμπο βέβαια, το νόημα είναι διπλό. Από τη μία, για πρώτη φορά στην καριέρα του θα συμμετάσχει σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Από την άλλη, η πρόκριση σε αυτούς συνιστά τη μεγαλύτερη του επιτυχία με το εθνόσημο στο στήθος. Πάντως, η τόσο μεγάλη συγκίνηση ενός αθλητή που έχει κατακτήσει την κορυφή του κόσμου στο μπάσκετ, μιλάει από μόνη της.
Για να πάμε και στο αγωνιστικό, η εικόνα της Εθνικής μας κάνει σίγουρα να αισιοδοξούμε. Προσωπικά δεν θυμάμαι την τελευταία φορά που η “Επίσημη Αγαπημένη” έπαιξε τόσο ποιοτικό, σύγχρονο και τακτικά ορθό μπάσκετ. Για την ακρίβεια, δεν θυμάμαι καν πότε έστω προσπάθησε να τα κάνει όλα αυτά. Σίγουρα έχει περάσει τουλάχιστον μία δεκαετία από την τελευταία φορά που συνέβη κάτι τέτοιο.
Εννοείται πως τα εύσημα για αυτό ανήκουν στον κόουτς Σπανούλη και το επιτελείο του. Ο “V-Span” είχε δείξει από το Περιστέρι πολύ καλά πρώτα δείγματα, αλλά πλέον ανταποκρίθηκε -ίσως και υπέρ του δέοντος- σε υψηλότερο επίπεδο. Το σημαντικότερο είναι πως κατάφερε να χρησιμοποιήσει σωστά τον Γιάννη Αντετοκούνμπο, αξιοποιώντας τα δυνατά του στοιχεία προς όφελος της ομάδας, αλλά και… μακιγιάροντας όσα δεν χρειάζονταν. Αυτό είναι κάτι που δεδομένα βλέπουμε για πρώτη φορά στα χρόνια που ο “Greek Freak” παίζει με τα γαλανόλευκα.
Είναι δεδομένο πως πλέον ο πήχης… ανεβαίνει κατακόρυφα, όμως μία ομάδα που δίνει το 100% της σε κάθε παιχνίδι δεν έχει να φοβηθεί απολύτως τίποτα. Άλλωστε, στις διοργανώσεις που διεξάγονται με τους κανονισμούς της FIBA, ένα καλό σύνολο που παίζει ομαδικό μπάσκετ σχεδόν πάντα επικρατεί ενός γκρουπ αρκετά καλών, αλλά ασύνδετων παικτών.
Αντί επιλόγου, μία αναφορά στον Νικ Καλάθη. Στον παλαιότερο παίκτη της Εθνικής, που φοράει το εθνόσημο στο στήθος από το 2008 και συνεχίζει ασταμάτητα έως φέτος, στα 35 του. Αποτέλεσε τον πολυτιμότερο παίκτη του Προολυμπιακού Τουρνουά του Πειραιά κι ας μην πήρε εν τέλει το βραβείο. Ήταν ο απόλυτος μαέστρος της Εθνικής, βγήκε μπροστά όπου χρειάστηκε στα δύσκολα -όπως συνηθίζει στην καριέρα του άλλωστε- και ετοιμάζεται για τους πρώτους του Ολυμπιακούς Αγώνες. Είναι μάλιστα ο μοναδικός που έχει μετάλλιο με την ομάδα των Ανδρών, από το Eurobasket του μακρινού 2009 στο πλάι του νυν προπονητή του. Μόνο ένα «ευχαριστώ» μπορεί να πει κανείς σε αυτόν τον αθλητή, για όσα προσφέρει επί 15 συνεχόμενα χρόνια. «Chapeau» που λένε και στη διοργανώτρια χώρα των φετινών Αγώνων…
ΥΓ Ο κόουτς Σπανούλης έφερε μία ακόμα αποστολή εις πέρας. Αναφέρομαι σε μία… εξωαγωνιστική, που δεν μπορεί να μην σχολιαστεί. Διότι είδαμε μία Εθνική Ομάδα πιο ενωμένη από ποτέ, δύο βδομάδες μετά από τους ίσως πιο τοξικούς τελικούς όλων των εποχών. Ωστόσο, όλα αυτά είχαν ξεχαστεί μετά τη δεύτερη προπόνηση και αυτό φάνηκε εκ του αποτελέσματος. Είναι σημαντικό αυτό το στοιχείο, τόσο για την “Επίσημη Αγαπημένη” ενόψει της συνέχειας, όσο και για τον ίδιο τον “V-Span”. Διότι καλός προπονητής δεν είναι μόνο εκείνος που ξέρει μπάσκετ και έχει σύγχρονες ιδέες.
