Η Αργεντινή του Λιονέλ Μέσι επιβεβαίωσε την καθολική της κυριαρχία τα τελευταία χρόνια με την κατάκτηση του τέταρτου συνεχόμενου τίτλου από το 2021 έως σήμερα.
Πρώτα ήταν το προηγούμενο Copa America, μέσα στη Βραζιλία, με το “έπος του Maracana”. Ακολούθησε το Finalissima λίγους μήνες μετά, κόντρα στην Πρωταθλήτρια Ευρώπης Ιταλία στο Wembley Stadium. Στη συνέχεια ήταν το Μουντιάλ του Κατάρ, με την “αλμπισελέστε” εποποιία, της οποίας πρωταγωνίστησε ο “Βασιλιάς”. Για το… φινάλε (αν είναι όντως το φινάλε) ήρθε άλλο ένα Copa America, αυτήν τη φορά στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ένα ντεμαράζ… for the ages, από έναν παίκτη και μία ομάδα που το άξιζαν για πάρα πολλούς λόγους.
Η καριέρα του Μέσι στην Αργεντινή ξεκίνησε με ιδανικό τρόπο. Από το Παγκόσμιο Κύπελλο U20 που κατέκτησε παρέα με τον Σέρχιο Αγουέρο, στο χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο το 2008 στο Πεκίνο. Η συνέχεια προμηνυόταν σπουδαία, αλλά κάτι τέτοιο δεν επαληθεύτηκε. Ο “GOAT” ηγήθηκε μιας γενιάς που είχε κάποια καλά ονόματα, αλλά μέτρια ποιότητα συνολικά. Παράλληλα, ο χαρακτήρας της δεν ήταν το κύριο προσόν της. Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν σημαντικές ήττες σε τελικούς, απίστευτες χαμένες ευκαιρίες, αλλά και ο τίτλος των “chokers”. Δηλαδή εκείνων που φτάνουν στην πηγή, όμως ποτέ δεν πίνουν νερό.
Η “απόσυρσή” του από την εθνική έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία. Ωστόσο, λίγους μήνες μετά την ανακάλεσε, μην θέλοντας να αποφύγει το πεπρωμένο του. Η επόμενη γενιά ήταν πολλά υποσχόμενη, αλλά είχε και σαν βιώματα όλα όσα είχαν πάθει οι προηγούμενοι. Η άφιξη του Λιονέλ Σκαλόνι έπαιξε κι αυτή τον ρόλο της. Ο Μέσι είχε πια μια ομάδα που σίγουρα δεν ήταν η ποιοτικότερη ή η πληρέστερη σε καμία από τις διοργανώσεις που συμμετείχε, αλλά ήταν μαχητική, έπαιζε με αρχές και φυσικά αν χρειαζόταν θα… άφηνε τα κόκκαλά της στο χορτάρι για χάρη του ηγέτη της.
Όπως είναι λογικό, δεν θα μπορούσε να αφήσει αυτήν την ευκαιρία να πάει χαμένη. Για την ακρίβεια, πήρε από το χέρι τη συγκεκριμένη γενιά και την οδήγησε στην κατάκτηση του Copa America το 2021. Αποτίναξε από πάνω του, αλλά και από ολόκληρο το έθνος που εκπροσωπεί, την ταμπέλα του “λούζερ”. Έδωσε μια άλλη πνοή, κάτι που φάνηκε στη συνέχεια.
Τα όσα έγιναν στο Κατάρ δεν χρειάζεται να τα σχολιάσουμε. Πρώτον διότι όλοι τα θυμούνται και δεύτερον επειδή δεν έχει αξία. Οι εικόνες μιλούν από μόνες τους. Ο Μέσι ξανά πήρε την πατρίδα του από το χεράκι, την οδήγησε στην κορυφή του ποδοσφαιρικού κόσμου και ολοκλήρωσε την “προφητεία”, πετυχαίνοντας ότι και ο Ντιέγκο Μαραντόνα. Με αυτόν τον τρόπο έβαλε οριστικό και αμετάκλητο τέλος σε οποιαδήποτε συζήτηση ή σύγκριση με άλλους ποδοσφαιριστές, είτε της δικής του γενιάς, είτε παλαιότερων.
Από εκεί κι έπειτα άπαντες φρόντισαν να τον απολαύσουν για όσο θα βρίσκεται ακόμα στους αγωνιστικούς χώρους. Άλλωστε, είχε ήδη ουσιαστικά… τερματίσει το άθλημα. Δεν υπήρχε κάτι άλλο να κάνει. Βέβαια ούτε αποχώρησε άμεσα, ούτε ανέφερε το πότε θα συμβεί αυτό. Για την ακρίβεια ακόμα δεν ξέρουμε αν θα ξαναφορέσει τη φανέλα της “αλμπισελέστε”. Αν δεν το κάνει όμως, το φινάλε του θα είναι πέρα για πέρα… ποιητικό.
Βλέπετε, στο Copa America του 2021 και το Μουντιάλ του Κατάρ, παρά τα 34 και 35 του χρόνια αντίστοιχα, αυτός ήταν ο απόλυτος πρωταγωνιστής. Έκανε ότι χρειαζόταν και οδήγησε την Αργεντινή στο βάθρο των νικητών. Στη φετινή διοργάνωση όμως τα πράγματα ήταν αρκετά διαφορετικά. Στα 37 του πλέον, αγωνιζόμενος και ως τραυματίας σε όλους τους αγώνες, ήταν μακριά από τον καλό του εαυτό. Ωστόσο, η γενιά που τον είδε να χάνει τον ένα μεγάλο τελικό μετά τον άλλο, η γενιά που του έδωσε τη δυνατότητα να ανεβάσει την πατρίδα του στην κορυφή του κόσμου, ήταν και αυτή που του χάρισε και τον τελευταίο {;} μεγάλο του τίτλο. Σαν ένα… δώρο θα έλεγε κανείς, για τα όσα σπουδαία πέτυχε και πετυχαίνει για 20 συνεχόμενα χρόνια.
Αντί επιλόγου, μια αναφορά στο μέλλον. Είδαμε στο Euro 2024 σπουδαίους παίκτες να μην έχουν κατανοήσει ότι δεν ανήκουν πλέον στο κορυφαίο ποδοσφαιρικό επίπεδο και επί της ουσίας να ντροπιάζονται στο χορτάρι. Ο Μέσι πλέον βρίσκεται στο σταυροδρόμι της απόφασης, αν δεν την έχει πάρει ακόμα. Το μυαλό λέει πως αν δεν μπορεί να είναι σε κατάσταση που να δικαιολογεί την παρουσία του στην εθνική ομάδα, οφείλει να σταματήσει. Η καρδιά, από την άλλη, θέλει να συνεχίσει να τον βλέπει στα γήπεδα και σε ένα ακόμα Μουντιάλ. Η πραγματικότητα ίσως είναι κάπου στη μέση. Σαν μια προσωπική ευχή… μακάρι να συνεχίσει, αλλά να αγωνίζεται μονάχα βάσει των δυνατοτήτων του και όχι βάσει του ονόματός του. Άλλωστε, έτσι θα είναι και πιο χρήσιμος ποδοσφαιρικά…
