Τα δύο μεγάλα φαβορί του Euro2024 προκρίθηκαν στα προημιτελικά, όπου και θα κοντραριστούν, παίζοντας πολύ μακριά από τα στάνταρ απόδοσης που περίμεναν οι περισσότεροι πριν από λίγες ημέρες.
Disclaimer: Το άρθρο αφορά τη Γαλλία και την Πορτογαλία (με αυτήν τη σειρά). Η Αγγλία δεν ήταν ένα εκ των δύο μεγάλων φαβορί, ασχέτως των όσων έλεγαν διάφοροι. Επίσης, συνεχίζει να μην είναι -ειδικά έτσι όπως παίζει- ανεξαρτήτως του… εύκολου δρόμου προς τον τελικό που έχει, σε σύγκριση πάντα με την άλλη πλευρά του ταμπλό.
Πριν την έναρξη του Euro 2024, η λογική έλεγε πως τα ρόστερ των Πρωταθλητών Κόσμου του 2018 και των Πρωταθλητών Ευρώπης του 2016 ήταν αυτά που… τρόμαζαν περισσότερο στα χαρτιά. Η έως τώρα εικόνα όμως, μάλλον “λέει” κάτι πολύ διαφορετικό. Τόσο στη φάση των ομίλων, όσο και στους “16”, αμφότερες παρουσίασαν κάτι επιεικώς μέτριο. Κι αν η Γαλλία έχει ως δικαιολογία τον τραυματισμό του Κιλιάν Εμπαπέ, η Πορτογαλία δεν έχει καμία.
Ξεκινώντας από τους “τρικολόρ”, λίγες διαφορές μπορεί να εντοπίσει κανείς, συγκρίνοντας τους με την ομάδα που κατέβηκε στο Κατάρ το 2022. Τόσο σε πρόσωπα, πλην μικρών εξαιρέσεων, όσο και σε τακτική. Βέβαια, στο πρόσφατο Μουντιάλ ο Εμπαπέ βρισκόταν σε δαιμονιώδη κατάσταση. Τώρα παίζει με σπασμένη μύτη και μία μάσκα μονίμως κολλημένη στο πρόσωπό του. Αυτό βέβαια δεν μπορεί να δίνει ασυλία στο μονοδιάστατο παιχνίδι του συνόλου του Ντιντιέ Ντεσάμπ.
Ο Γάλλος τεχνικός δεν παρουσίασε ποτέ κάτι σπουδαίο τακτικά. Απλώς πάντα είχε -και έχει- εξαιρετικά ποιοτικά ρόστερ. Συνήθως μάλιστα, είναι και τα πληρέστερα. Το ατομικό ταλέντο έφερε τους Γάλλους στους τελικούς του 2016 και του 2022, αλλά και στην κορυφή του κόσμου το 2018. Κάποιες φορές αυτό αρκεί σε τουρνουά εθνικών ομάδων. Ωστόσο, δεν γίνεται να συμβαίνει για πάντα. Οι “τρικολόρ” φυσικά δεν μπορούν να παίξουν θελκτικό ποδόσφαιρο μέσα σε τέσσερις ημέρες, όμως σίγουρα μπορούν να παρουσιάσουν κάτι καλύτερο. Θα το χρειαστούν άλλωστε, τόσο βάσει του “ματσαρίσματός” τους στα προημιτελικά, όσο και αυτού που θα ακολουθήσει στα ημιτελικά.
Θα βάλουμε μία τελεία με τους Πορτογάλους. Το δεύτερο -αν όχι πρώτο- καλύτερο ρόστερ του τουρνουά δυστυχώς έχει για “διαχειριστή” έναν προπονητή που σίγουρα δεν είναι αντάξιός του. Ο Ρομπέρτο Μαρτίνεθ απέτυχε παταγωδώς με την κορυφαία φουρνιά στην ιστορία του Βελγίου, αλλά για κάποιο λόγο οι Ίβηρες του εμπιστεύτηκαν τη δική τους.
Ο απόλυτος τακτικός παραλογισμός που παρουσιάζεται στο χορτάρι δεν επιδέχεται σχολίου. Άλλωστε, η εικόνα μιλάει από μόνη της. Τα αποτελέσματα επίσης μιλούν από μόνα τους. Μία τυχερή νίκη με την Τσεχία στις καθυστερήσεις, ένα 3-0 σε βάρος μίας τραγικής αμυντικά Τουρκίας που χάρισε και δύο γκολ, μια εκκωφαντική ήττα από τη Γεωργία και μία πρόκριση λόγω του εξαιρετικού πορτιέρε Ντιόγκο Κόστα, που τόσο στην παράταση όσο και στη διαδικασία των πέναλτι έπαιξε… μόνος του τους μαχητικούς Σλοβένους.
Αν υπάρχει ένα θετικό για τους Πορτογάλους, είναι πως μοιάζουν να έχουν το “άστρο” που είχαν το 2016. Μηδέν ποδόσφαιρο, αρκετή τύχη και φυσικά… αποτελέσματα. Αυτό μπορεί να αποδειχθεί αρκετό κόντρα στην -μέτρια, όπως ήδη είπαμε- Γαλλία. Έπειτα, αν έχεις φτάσει στα ημιτελικά, σίγουρα μπορείς να το πάρεις.
ΥΓ Πάντως, αν ο Μαρτίνεθ θέλει να βελτιώσει τις πιθανότητες της ομάδας του, υπάρχει μία αλλαγή που επιβάλλεται να κάνει στην ενδεκάδα για τον προημιτελικό. Το θέμα είναι βέβαια πρωτίστως αν θέλει και δευτερευόντως αν μπορεί. Ο Φερνάντο Σάντος πριν 1.5 χρόνο την έκανε, δικαιώθηκε, αλλά έχασε τη δουλειά του. Ο διάδοχός του μπορεί να μην επιθυμεί να ρισκάρει τη θέση του…
