Η αγωνιστική περίοδος 2023/2024 τελείωσε με το… μη χείρον βέλτιστον για την ομάδα της Αθήνας και άπαντες εντός αυτής μάλλον πρέπει να ευχαριστούν την τύχη τους για αυτό το γεγονός, μετά τα αδιανόητα λάθη που έλαβαν χώρα τον περασμένο Δεκέμβριο.
Όταν τον Μάιο του 2023 το “τριφύλλι” τερμάτιζε δεύτερο στη Super League, χάνοντας στο νήμα έναν τίτλο που διεκδίκησε μανιωδώς έχοντας το τέταρτο -με μεγάλη διαφορά από τα υπόλοιπα- μπάτζετ, λίγοι θα μπορούσαν να φανταστούν πόσο… στραβά θα εξελίσσονταν η επόμενη σεζόν. Αυτή η σκέψη εντείνεται αν σκεφτεί κανείς την πρόκριση επί της Μαρσέιγ και τα 2/2 sold out στο Ολυμπιακό Στάδιο κόντρα σε Μπράγκα και Βιγιαρεάλ έως τον Σεπτέμβριο.
Όλα έμοιαζαν… αγγελικά πλασμένα, όμως δεν ήταν. Ο απροσδόκητος αποκλεισμός από τους ομίλους του Europa League, έφερε δυσφορία στη διοίκηση και την οδήγησε στην -ακατανόητη- απόφαση της απόλυσης του Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Ο Παναθηναϊκός μέχρι τότε βρισκόταν στο -1 από τον πρωτοπόρο ΠΑΟΚ και εντός του Κυπέλλου. Είχε πετύχει τον βασικό στόχο της επιστροφής στους ευρωπαϊκούς ομίλους, ενώ παραλίγο να μπει σε αυτούς του Champions League. Όλα αυτά δεν έμοιαζαν αρκετά, με τον Σέρβο να αποτελεί παρελθόν μια μέρα μετά τα Χριστούγεννα.
Είναι δύσκολο να εκφραστεί σε λέξεις το ποσό λάθος ήταν αυτή η απόφαση. Όχι μόνο επειδή έως εκείνο το χρονικό σημείο δεν υπήρχε ξεκάθαρη αιτία που να σηκώνει απόλυση του Γιοβάνοβιτς, ούτε λόγω της σχέσης του με τον κόσμο. Είναι δύσκολο κυρίως επειδή ο Σέρβος πήρε το 2021 έναν Παναθηναϊκό που είχε να παίξει Ευρώπη τέσσερα χρόνια, να κατακτήσει τίτλο άλλα επτά κι εν τέλει του έφερε ένα Κύπελλο, τον επανάφερε στους ομίλους και τον έκανε διεκδικητή του πρωταθλήματος, κάτω από πραγματικά αντίξοες συνθήκες.
Το αν θα έπρεπε να συνεχίσει μετά το τέλος της σεζόν -και του συμβολαίου του- είναι άλλη συζήτηση. Το μόνο σίγουρο είναι πως άξιζε να ολοκληρώσει τη χρονιά, τόσο λόγω της έως τότε πορείας το 2023/2024, όσο και χάρη σε όσα έκανε για τον σύλλογο.
Η απόλυση Γιοβάνοβιτς λοιπόν ήταν το πρώτο λάθος. Η πρόσληψη του Φατίχ Τερίμ ήταν -εκ του αποτελέσματος- το δεύτερο. Κάπως έτσι καταστράφηκε μια σπουδαία ευκαιρία για την επιστροφή στην κορυφή του ελληνικού ποδοσφαίρου. Το ευτύχημα είναι πως το… άστρο του Τούρκου έφερε -έστω και κατά τύχη- την ομάδα στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας. Σε αυτόν ευτυχώς βρέθηκε στον πάγκο ο Χρήστος Κόντης και διασφάλισε το μίνιμουμ, δηλαδή την κατάκτηση του δεύτερου τη τάξει εγχώριου τίτλου και την έξοδο στην Ευρώπη με το “καλό” εισιτήριο του Europa League.
Το βασικό συμπέρασμα που προκύπτει απ’ όλα τα παραπάνω είναι ότι ο Παναθηναϊκός οφείλει να αλλάξει τον τρόπο λειτουργίας του. Ένας σπουδαίος παίκτης ή ένα εξαιρετικός προπονητής δεν είναι αρκετοί για να τον φέρουν στο επίπεδο που αξίζει να βρίσκεται, αν δεν υπάρχει οργάνωση, πλάνο και όραμα. Επί της ουσίας, χρειάζεται να αποκτήσει δομή και ρόλους, με πρόσωπα που θα έχουν γνώση και συναίσθηση του τι υπηρετούν. Αν δεν φροντίσει τις βασικές λειτουργίες και δεν γιατρέψει τις παθογένειες που δεδομένα υπάρχουν, δεν θα δει “άσπρη μέρα”. Ένα από τα -λίγα- πρόσωπα που ίσως μπορούν να πετύχουν όλα τα παραπάνω, μάλλον είναι ο ελεύθερος, προς το παρόν, Μαουρίτσιο Σάρι…
