Μπορεί κανένας αθλητής να μην μπαίνει πάνω από ένα σύλλογο, όμως υπάρχουν κάποιοι που φτάνουν αρκετά κοντά σε αυτήν τη μέτρηση. Κάποιοι που το πρόσωπό τους συμβολίζει, με έναν περίεργο αλλά και μοναδικό τρόπο, την ομάδα που εκπροσωπούν. Ένας από αυτούς είναι ο Σέρχιο Αραούχο.

Η είδηση της αποχώρησης του Αργεντινού φορ από την ΑΕΚ δεδομένα δημιούργησε μια μελαγχολία στους οπαδούς της. Όχι τόσο για τις αγωνιστικές ικανότητες του 32χρονου, χωρίς να θέλουμε να υποτιμήσουμε αυτές. Αλλά ο Αραούχο είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένας ποδοσφαιριστής για την Ένωση.

Είναι ο ένας -από τους δύο- που συνδέουν τη μεγάλη επιστροφή του συλλόγου της Νέας Φιλαδέλφειας, μετά τον εφιάλτη του υποβιβασμού, με το σήμερα. Είναι ένας άνθρωπος που δημιούργησε μια μοναδική σύνδεση με τη βάση της ΑΕΚ, δηλαδή τον κόσμο της. Είναι ένας αθλητής που έδωσε το παράδειγμα σε αρκετούς συναδέλφους του, για το πως πρέπει να συμπεριφέρεται ένα πρότυπο.

Η ικανότητα στον αγωνιστικό χώρο είναι αυτή που σου δίνει χρήματα, δόξα και επιτυχίες. Ωστόσο, σεβασμό κι εκτίμηση σου χαρίζουν άλλα πράγματα. Ο χαρακτήρας σου, αυτά που λες και κάνεις έξω από τις τέσσερις γραμμές. Ο Σέρχιο Αραούχο είναι αυτός που θα μας κάνει να χρησιμοποιήσουμε μια φράση κλισέ, διότι θα μπορούσε κάποιος ακόμα και να την έχει εμπνευστεί για εκείνον.

“Κόσμημα για το ελληνικό ποδόσφαιρο” τον χαρακτήρισαν πολλές φορές. Δύσκολα μπορείς να βρεις κάτι πιο ταιριαστό για να τον περιγράψεις. Έχει περάσει τρεις διαφορετικές θητείες στη χώρα μας και έχει αποθεωθεί απ’ όλους τους οπαδούς όλων των ομάδων, τόσο για τα αγωνιστικά, όσο και για τα εξωαγωνιστικά του πεπραγμένα. Αυτό το γεγονός είναι κάτι εξαιρετικά σπάνιο, στην τοξική χώρα που ζούμε.

Κανείς δεν θα ξεχάσει την καθολική αναγνώριση που έλαβε στο “Απόστολος Νικολαΐδης”, μετά από ματς που σκόραρε σε βάρος του Παναθηναϊκού. Κανείς δεν θα ξεχάσει τα χειροκροτήματα για εκείνον στο “Κλεάνθης Βικελίδης”, όταν πέτυχε ένα καθοριστικό γκολ κόντρα στον Άρη, αλλά αντί να πανηγυρίσει έμεινε ακίνητος και σχημάτισε το γράμμα “Α” προς τιμήν του αδικοχαμένου και άνανδρα δολοφονημένου Άλκη Καμπανού.

Το να είσαι παικταράς σίγουρα είναι δύσκολο. Δεν είναι πολλοί αυτοί που σε κάνουν να τους… ερωτευτείς ποδοσφαιρικά, βάσει των ικανοτήτων σου. Το να είσαι σπουδαίος χαρακτήρας, όταν εμπλέκεσαι σε μία έντονη -από άποψη συναισθημάτων- αλλά και τοξική -από άποψη κλίματος- κατάσταση είναι ακόμα δυσκολότερο. Το να είσαι και τα δύο προαναφερθέντα ταυτοχρόνως είναι δυσεύρετο.

Ο Σέρχιο Αραούχο είναι ένας σπουδαίος ποδοσφαιριστής, ένας σπάνιος χαρακτήρας κι ένας αθλητής-πρότυπο που δύσκολα μπορεί να συναντήσει κανείς. Σίγουρα το ελληνικό ποδόσφαιρο θα είναι φτωχότερο μετά τη διαφαινόμενη αποχώρησή του. Ας ελπίσουμε η θετική επιρροή που -δεδομένα- είχε στη χώρα μας, να έχει μεγαλύτερο αντίκτυπο από εκείνη όλων των τοξικών προσώπων και γεγονότων που συνήθως… κλέβουν τα φώτα της δημοσιότητας.

Gracias, Sergio!