Το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου έχει ξεκινήσει για τα καλά, όλες οι ομάδες μας έχουν δώσει ξεκάθαρα δείγματα γραφής και ο Scorakias θα αναλύσει μερικά απ’ όσα έχει δει έως τώρα.
Δεδομένα, έχουμε δει και καλύτερα Euro στο παρελθόν. Ωστόσο, αυτό που διανύουμε το 2024 ούτε κακό είναι, ούτε το χειρότερο. Βέβαια, η αλήθεια είναι πως δεν έχει εντυπωσιάσει προς κάποιον τομέα, με εξαίρεση τη συχνότητα που σημειώνονται αυτογκόλ. Ένας βασικός λόγος για όλα τα παραπάνω ίσως είναι η ασυνείδητη σύγκριση με το Μουντιάλ του 2022, το οποίο τελείωσε πριν από μόλις ενάμιση χρόνο.
Η ειδοποιός διαφορά των συγκεκριμένων διοργανώσεων είναι πως η πρώτη διεξήχθη χειμώνα, ενώ η δεύτερη καλοκαίρι. Το συμπέρασμα στο οποίο αρκετοί κατέληξαν τότε λοιπόν, μοιάζει να έχει βάση. Ότι δηλαδή μια τέτοια διοργάνωση είναι πιο θεαματική, πιο εντυπωσιακή, πιο ουσιαστική όταν διεξάγεται στη μέση της αγωνιστικής περιόδου. Μπορεί ναι μεν να κόβει τη σεζόν των συλλόγων στα δύο, όμως όλοι οι ποδοσφαιριστές βρίσκονται σε πολύ καλύτερη κατάσταση, ενώ και οι καιρικές συνθήκες βοηθούν περισσότερο.
Αλλά μιας και αναφερθήκαμε και στο Μουντιάλ που διεξήχθη στη Μέση Ανατολή, υπάρχει άλλο ένα στοιχείο που την αφορά, έστω και έμμεσα. Αυτό αφορά τους παίκτες που αγωνίζονται στην Saudi Pro League. Σχεδόν όλοι όσοι έχουν εμφανιστεί στα γήπεδα της Γερμανίας, όντες παίκτες ομάδων της Σαουδικής Αραβίας, μοιάζουν να βρίσκονται σε πραγματικά κακή κατάσταση. Κάτι τέτοιο δεν μοιάζει παράλογο, αν αναλογιστεί κανείς τις -καιρικές- συνθήκες που αντιμετωπίζουν όλο τον χρόνο, το γεγονός ότι παίζουν ποδόσφαιρο εξαιρετικά χαμηλού επιπέδου, αλλά και τον εφησυχασμό που προκύπτει για τον καθέναν από αυτούς, μετά την υπογραφή συμβολαίων που έχουν ένα παραπάνω μηδενικό από την καθαρή αγωνιστική τους αξία. Το “σχεδόν όλοι” καθιστά σαφές ότι υπάρχουν και εξαιρέσεις, όπως σε κάθε κανόνα άλλωστε. Εν προκειμένω, η μεγάλη εξαίρεση είναι ο Ενγκολό Καντέ, ο οποίος μοιάζει… σαν στο σπίτι του, σε μια διοργάνωση κορυφαίου επιπέδου. Μάλλον του έλειψε η Ευρώπη και σίγουρα και αυτός της λείπει.
Για να πάμε στα καθαρά αγωνιστικά ζητήματα, αρκετές χώρες μας έχουν προϊδεάσει σχετικά με τη συνέχειά τους στο τουρνουά. Η Αγγλία για παράδειγμα, που κάποιοι την θεωρούσαν και φαβορί, ίσως είναι η ομάδα που παίζει το χειρότερο ποδόσφαιρο, αν αναλογιστεί κανείς την ποιότητα που κουβαλάει. Την ίδια στιγμή, οι χώρες με τα δύο καλύτερα ρόστερ στα χαρτιά, δηλαδή η Πορτογαλία και η Γαλλία, ναι μεν θα βρεθούν στα νοκ άουτ, αλλά σίγουρα δεν εντυπωσιάζουν.
Βέβαια υπάρχουν και οι χώρες που μπορούν να αισιοδοξούν. Η πρώτη εξ αυτών είναι η Ισπανία, η οποία μάλλον έχει παράξει το ποιοτικότερο ποδόσφαιρο έως τώρα. Ακολουθεί η Ολλανδία, παρά τις αμυντικές ανισορροπίες που είχε στο πρώτο ματς και την αναποτελεσματικότητα που είχε στο δεύτερο. Η οικοδέσποινα Γερμανία έχει επίσης δείξει ένα καλό πρόσωπο, αν και θα κληθεί να το επιβεβαιώσει με δυνατότερους αντιπάλους, διότι ο όμιλος της είναι επιπέδου Αγγλίας. Δηλαδή… υπερβολικά βατός.
Για το τέλος έμειναν οι… εκπλήξεις. Δηλαδή οι χώρες που είτε τις… περίμενε κάποιος, είτε όχι, αποδίδουν παραπάνω από το αναμενόμενο. Αυτές χωρίζονται σε δύο κατηγορίες.
Η πρώτη είναι η κατηγορία των ομάδων που έχουν δείξει πάρα πολύ καλά δείγματα, αλλά είναι πιθανό να μην προκριθούν. Εκεί ανήκει η Αλβανία, που σόκαρε τους Ιταλούς, αλλά έχασε στο φινάλε με ανατροπή. Επίσης… πάγωσε τους Κροάτες, αλλά λύγισε από την απειρία της κι εν τέλει τους πήρε εκείνη έναν βαθμό στην εκπνοή. Η γειτονική χώρα κάνει αργά αλλά σταθερά βήματα προς τα πάνω τα τελευταία χρόνια, παρουσιάζει ωραίο ποδόσφαιρο και βγάζει συνεχώς παίκτες υψηλού επιπέδου. Αξίζει να ανταμειφθεί με μια συμμετοχή σε νοκ άουτ, αν και πιθανότατα οι Ισπανοί δεν θα της κάνουν το χατίρι. Στην ίδια κατηγορία ανήκει και η Σλοβενία. Η ομάδα που… ξέρουμε καλά λόγω της παρουσίας τριών παικτών του Παναθηναϊκού (Τσέριν, Σπόραρ και Βέρμπιτς). Μια ομάδα με όλα τα γράμματα κεφαλαία. Με αρχές, με πλάνο, αλλά και με ποιότητα σε κάποιες θέσεις. Πάνω απ’ όλα ένα σύνολο που μάχεται αδιαλείπτως. Σίγουρα τα επίπεδα ποιότητας που χωρίζουν το ρόστερ της από αυτό της Αγγλίας είναι πολλά, όμως δεδομένα δεν θα… πέσει χωρίς μάχη.
Η δεύτερη κατηγορία είναι αυτή των ομάδων που και έχουν εντυπωσιάσει, αλλά και πιθανότατα θα βρουν τρόπο να προκριθούν στη φάση των “16”. Σε αυτήν βασικά -προς το παρόν- βρίσκεται μονάχα η Ρουμανία. Ο Έντουαρντ Ιορντανέσκου έχει παρουσιάσει ένα συμπαγές και δυσκολοκατάβλητο σύνολο. Η ομάδα του δύσκολα θα δεχθεί γκολ, είναι σκληρή, ενώ ταυτόχρονα μπορεί και να χτυπήσει στην αντεπίθεση με αξιώσεις. Για αυτό και βρίσκεται στην 1η θέση ενός ομίλου με Βέλγιο και Ουκρανία, έχοντας θετικό goal average (3-2) μετά από δύο αγώνες με αυτές τις χώρες. Για τους Ουκρανούς θα βάλουμε έναν αστερίσκο, σε ότι αφορά την είσοδό τους σε αυτήν την κατηγορία, περιμένοντας μία πιο ξεκάθαρη εικόνα την τελευταία αγωνιστική.
