Τις τελευταίες ημέρες ολόκληρος ο ελληνικός αθλητισμός στρέφεται γύρω από τους τελικούς της Stoiximan Basket League, αλλά δυστυχώς μάλλον αυτό συμβαίνει για τους λάθους λόγους.

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Αρχικά, παρακολουθούμε μία από τις καλύτερες σειρές τελικών όλων των εποχών. Αυτό συμβαίνει για δύο λόγους. Ο πρώτος αφορά τη φύση των αγώνων, οι οποίοι είναι άκρως ανταγωνιστικοί και κρίνονται στο φινάλε, με διαφορετικό νικητή. Ο δεύτερος είναι πως οι ομάδες που παίζουν είναι δύο από τις τρεις καλύτερες της Ευρώπης. Ο Πρωταθλητής Παναθηναϊκός και ο 3ος Ολυμπιακός.

Αυτό το τελευταίο, δυστυχώς, πολλοί το παίρνουν τοις μετρητοίς. Δεν θα’ πρεπε όμως, διότι κάτι τέτοιο έχει να συμβεί από το μακρινό 2012. Αντί να απολαμβάνουμε τους αγώνες λοιπόν, έχουμε φτάσει στο σημείο οι μόνες στιγμές που ασχολούμαστε με το μπάσκετ να είναι τα 40 λεπτά που βρίσκονται οι παίκτες στο παρκέ. Ακόμα κι αυτό βέβαια δεν είναι απόλυτο…

Για να είμαστε δίκαιοι, υπάρχουν αφορμές για να μην κοιτάξει κανείς μόνο το τι συμβαίνει εντός των τεσσάρων γραμμών. Είναι αλήθεια πως το επίπεδο διαιτησίας δεν είναι καθόλου καλό. Αυτό δεν αφορά απαραίτητα κάποια συντονισμένη εύνοια προς μία ομάδα, αλλά κυρίως το γεγονός πως οι… σφυρίχτρες μας δυστυχώς δεν είναι αντάξιες δύο εκ των κορυφαίων ομάδων της Ευρώπης. Βέβαια υπάρχει κι άλλες αφορμές, οι οποίες είναι όσα κάνουν οι διοικήσεις των δύο ομάδων. Ο λόγος για τις συνεχείς ανακοινώσεις, τις κινήσεις εντυπωσιασμού και όλα τα υπόλοιπα “μη μπασκετικά” που παρακολουθούμε τις τελευταίες ημέρες.

Έχοντας μπροστά μας ένα ιστορικό Game 5 σε λιγότερες από 48 ώρες, η συμβουλή είναι η εξής: Ας το απολαύσουμε…

Πρώτον διότι θα κάνουμε μήνες να ξαναδούμε αυτές τις δύο σπουδαίες ομάδες στο παρκέ. Δεύτερον επειδή όλοι τους οι παίκτες αλλά και οι προπονητές το αξίζουν. Μας έχουν χαρίσει μια ιστορική σειρά, σε μία φανταστική σεζόν και άπαντες οφείλουν να τους αφήσουν να κάνουν αποκλειστικά και μόνο αυτό που ξέρουν πολύ καλύτερα από αμέτρητους συναδέλφους τους στην Ευρώπη!